16-04-'10

Waarom een blog? Gewoon, omdat ik er zin in heb. Ik doe niet vaak de dingen waar ik zin in heb. Ik zit als persoon soms een beetje ingewikkeld in elkaar. Doordat ik een gehandicapte vader en zus heb, is het soms moeilijk om mezelf te laten zien aan anderen en het te laten merken als ik iets nodig heb. Ik geef het niet graag toe als ik iets moeilijk of vervelend vind. Liever kruip ik in mijn veilige cocon, om vooral niet te laten merken hoe moeilijk ik het wel niet heb. Mijn hele leven al wordt er meer aandacht besteed aan mijn zus. Zij werd altijd beloond voor de dingen die ik 10x beter zou kunnen doen en veel sneller. Ik deed altijd alles zelf, waardoor mensen zeiden: wat is dat toch een zelfstandig kind! Terwijl ze treurig naar mijn zusje keken en nog een koekje pakte. Dat ik zo zelfstandig was, was niet iets wat ik deed omdat ik dat zo wou, het was meer omdat ik het moest van mezelf. Mijn moeder was nou eenmaal bezig met mijn zusje haar schoenveters, dus ik MOEST ze wel zelf strikken, anders zouden we te laat komen omdat ik dat onzelfstandige kind mn eigen veters niet had gestrikt! Nee, dat kon natuurlijk niet, dacht ik bij mezelf. Ik moest mezelf dus op de een of andere manier wel redden, wat ik dus deed door zelfstandig(en vooral) alleen verder te gaan. Nog steeds doe ik dingen graag alleen en zelfstandig, waardoor ik koppig en arrogant kan overkomen. Nog steeds heeft mijn zus veel hulp nodig, en ook ik moet haar soms helpen. Vaak heb ik daar geen zin in, ik verwacht tenslotte ook nooit hulp? Daardoor ben ik vaak boos. Boos op de wereld, die maar zo trots naar dat zelfstandige kleine meisje keek, terwijl ze het diep vanbinnen zo moeilijk had. Het zo moeilijk vond om te ontspannen en eens lekker met losse schoenveters te lopen. Ik kreeg vroeger altijd het idee dat het beter moest(en vooral ook kon), doordat iedereen mijn zusje maar prees om de kleinste dingetjes, terwijl ik bij een 8,5 voor een proefwerk nog geen glimlachje kreeg. Nee, in plaats daarvan kreeg ik te horen dat ik maar lief met mn zusje moest spelen en lief moest zijn. Ik ben het zat om me altijd maar in te houden en zorgen dat andere het naar hun zin hebben. Ik hou enorm veel van mijn familie, en ben trots op de dingen die mijn zus iedere dag weer presteert, maar diep van binnen, ergens zo diep dat niemand het kan zien, wou ik dat ik weer kind kon zijn, en de dingen waar ik nu zo'n last van heb weer over mocht doen. Uiteindelijk kom ik hier uit als een sterker persoon, dat weet ik zeker, maar de momenten dat ik dat eventjes stiekem vergeet zijn er nog altijd. Ik moet leren loslaten en me richten op de mooie toekomst die ik ga hebben, maar toch wou ik dat mensen me meer zouden zien en me zouden waarderen zoals ik ben. Of dat nou zelfstandig is, of helemaal niet. Ik ben ik en dat zullen ze toch moeten gaan waarderen. Op een dag sluit ik mijn  zus in de armen en weet ik dat het goed is, maar tot die dag is het zwaar. Zwaar om  iedere keer maar weer te horen hoe goed mijn zus wel niet is, en hoe niemand zie hoe ik diep van binnen moe ben. Zo moe dat ik soms gewoon zou willen gaan slapen en niet meer wakker wordt. Dat zou zo fijn zijn, en dan op een dag wakker worden en merken dat alles gewoon goed en fijn is. Ik weet dat dat niet de oplossing is, maar ik weet dat ik op een dag mijn eigen pad moet inslaan, dat ik anders gewoon niet verderkom, ik anders blijf hangen in mn oude leven en ik niet de mooie toekomst krijg die ik wel zo har verdien. Op een dag kan ik verder. Op die dag blijf ik wachten. Op die dag zullen de vogeltjes fluiten. Ik zal het weten als het die dag is. De dag dat ik mijn spullen pak en mijn eigen leven kan beginnen. Tot die dag blijf ik vechten.

Ik ga door.

-x-Curly Ann-x-